De Helende Kracht van Vrouwencirkels
Al mijn workshops gaf ik voor mannen én vrouwen en nu heb ik een paar vrouwencirkels bezocht om hun eigen unieke waarde te ontdekken. En die is er! Dit is wat ik ondervind:
25 jan 2026
Al mijn workshops gaf ik voor mannen én vrouwen en nu heb ik een paar vrouwencirkels bezocht om hun eigen unieke waarde te ontdekken. En die is er! Dit is wat ik ondervind:
5 jan 2026
We zijn vlakbij Foix, daar waar ik enige jaren geleden met een vriend het leed van de Katharen uitschreeuwde over de muren van de burcht: ik ben God! Hun, door de Katholieke kerk onderdrukte boodschap aan de mens, die toen zonder voorkennis in mij opkwam.
16 dec 2025
Ik zit hier met een smile. Net afscheid genomen van een vriend die bij me langs kwam en met wie ik een gezellig samenzijn had. Waar ik eerder dacht hem te moeten vermaken heb ik nu toegekeken hoe we het naar ons zin hadden met zoiets simpels als onze verhalen en een lunch in een fancy koffieshop.
12 dec 2025
Soms lijkt de tegenstand onoverkomelijk. De overheid bijvoorbeeld dwingt mij tot zaken die tijd kosten en veel geld vragen. Er wordt een machtsspel in beweging gezet en dan voel ik me even klem zitten. Mensen om mij heen reageren niet altijd zoals ik me had voorgesteld. Ik heb een groot doorzettingsvermogen, maar op zulke momenten lijkt alles stil te vallen. En dan, soms pas na een tijdje, geef ik het over. Niet op, maar over. Ik beweeg mee met wat er is, zolang als mogelijk, en wacht af.
8 dec 2025
Ik ben bang dat mijn diepste angst zal uitkomen. En als ik dit blijf denken, dan zal ik het blijven voelen en ik heb een grote kans dat deze vervelende creatie in beweging gezet wordt en tot werkelijkheid komt. Maar vertel jezelf maar eens om dit proces te keren, dat je plezier hebt en dat je houdt van één of een heleboel mensen terwijl de angst je erin lijkt te zuigen. Tot blijkt dat er spontaan een lichtpuntje langs kan komen, dat dat (het begin van) een diepe valpartij kan keren.
4 dec 2025
Ik ga zitten, haal even adem en er knijpt iets zich samen vanuit mijn kern door mijn hele lichaam waarna het losschiet en er tranen loskomen. Wat verlang ik naar deze rust en wat is het makkelijk te bereiken. Ik vraag mezelf af wat mijn lichaam nodig heeft. Dat is: rust, overgave, zachtheid. Dat is waar ik naar verlang. Ik neem de tijd om bij mijn gevoel te blijven in mijn lichaam. Ik mediteer er even op en ga dan liggen met een dekentje over me heen. Wat een verademing is dit, ik blijf lekker liggen.
Al mijn workshops gaf ik voor mannen én vrouwen en nu heb ik een paar vrouwencirkels bezocht om hun eigen unieke waarde te ontdekken. En die is er! Dit is wat ik ondervind:
We zijn vlakbij Foix, daar waar ik enige jaren geleden met een vriend het leed van de Katharen uitschreeuwde over de muren van de burcht: ik ben God! Hun, door de Katholieke kerk onderdrukte boodschap aan de mens, die toen zonder voorkennis in mij opkwam.
Ik zit hier met een smile. Net afscheid genomen van een vriend die bij me langs kwam en met wie ik een gezellig samenzijn had. Waar ik eerder dacht hem te moeten vermaken heb ik nu toegekeken hoe we het naar ons zin hadden met zoiets simpels als onze verhalen en een lunch in een fancy koffieshop.
Soms lijkt de tegenstand onoverkomelijk. De overheid bijvoorbeeld dwingt mij tot zaken die tijd kosten en veel geld vragen. Er wordt een machtsspel in beweging gezet en dan voel ik me even klem zitten. Mensen om mij heen reageren niet altijd zoals ik me had voorgesteld. Ik heb een groot doorzettingsvermogen, maar op zulke momenten lijkt alles stil te vallen. En dan, soms pas na een tijdje, geef ik het over. Niet op, maar over. Ik beweeg mee met wat er is, zolang als mogelijk, en wacht af.
Ik ben bang dat mijn diepste angst zal uitkomen. En als ik dit blijf denken, dan zal ik het blijven voelen en ik heb een grote kans dat deze vervelende creatie in beweging gezet wordt en tot werkelijkheid komt. Maar vertel jezelf maar eens om dit proces te keren, dat je plezier hebt en dat je houdt van één of een heleboel mensen terwijl de angst je erin lijkt te zuigen. Tot blijkt dat er spontaan een lichtpuntje langs kan komen, dat dat (het begin van) een diepe valpartij kan keren.
Ik ga zitten, haal even adem en er knijpt iets zich samen vanuit mijn kern door mijn hele lichaam waarna het losschiet en er tranen loskomen. Wat verlang ik naar deze rust en wat is het makkelijk te bereiken. Ik vraag mezelf af wat mijn lichaam nodig heeft. Dat is: rust, overgave, zachtheid. Dat is waar ik naar verlang. Ik neem de tijd om bij mijn gevoel te blijven in mijn lichaam. Ik mediteer er even op en ga dan liggen met een dekentje over me heen. Wat een verademing is dit, ik blijf lekker liggen.