We zijn vlakbij Foix, daar waar ik enige jaren geleden met een vriend het leed van de Katharen uitschreeuwde over de muren van de burcht: ik ben God! Hun, door de Katholieke kerk onderdrukte boodschap aan de mens, die toen zonder voorkennis in mij opkwam.
Vandaag had ik de steun van de groep nodig. Een oud thema kwam opzetten: het gevoel dat ik me alleen en buitengesloten kan voelen. Net op het moment dat ik besloot me weer bij de groep te voegen, stapte er iemand op mij af en vroeg of ze mij een knuffel mocht geven. Graag.
Daarop flapte een ander eruit: “Ik denk dat jij kunt channelen, klopt dat?”
Ik voelde me gezien en wist: ja, dat zal ik weer kunnen, als ik mijn aandacht daarop richt.
Ik trok een kaart: ‘Vasthouden’.
De boodschap was dat omstandigheden zo zwaar kunnen voelen dat je denkt dat er geen steun meer is — terwijl die er, ongezien, heel dichtbij wél is. Ik liet de kaart aan de groep zien en vertelde hoe kloppend dit voor mij voelde.
We liepen naar buiten en ineens liep ik samen met degene met wie ik het contact graag wil verdiepen. Net toen we samen in een café belandden, voegde ook de grote trigger — die mij steeds in de weg had gezeten — zich bij ons.
Dit keer stopte ze met mij te negeren.
En hoorde ik er weer helemaal bij.
Reactie plaatsen
Reacties